Farkındalık en büyük başkaldırıdır

Sen kendinin farkında oldukça insanlar rahatsız oluyor.
Çünkü bu, kurdukları planları dağıtıyor.Bir anda seninle ilgili yazdıkları senaryo yırtılıyor, sahneler karışıyor, replikler havada kalıyor. Seni yönlendiremiyorlar. Sarsamıyorlar. Düşündükleri gibi çökertemiyorlar. Farkındalığın, onların tüm hesaplarını boşa çıkarıyor.Çocukluktan beri bize öğretilen en büyük yalandır bu: “Uslu dur, ses çıkarma, herkes gibi ol.”
Herkes gibi olduğunda öngörülebilir olursun. Öngörülebilir olduğunda yönetilebilir olursun. Yönetilebilir olduğunda, başkalarının hikâyesinde figüran olursun.

Ama bir gün uyanıyorsun.
Kendi içindeki sesi ilk kez gerçekten duyuyorsun.
O ses sana “Hayır” demeyi öğretiyor.
“Hayır, bu benim yolum değil.”
“Hayır, bu rolü oynamayacağım.”
“Hayır, senin korkularınla yaşamayacağım.”İşte o “hayır”lar başlıyor rahatsız etmeye.

Nefretin Zikri: Akıl ve Sessizliğin Çatışması

İnsan, doğası gereği duygularının rehberliğinde yol alır; ancak bazı duygular, rehber olmaktan çıkıp efendiye dönüştüğünde, aklı zincire vurur. Nefret, bu duyguların en sinsi olanlarından biridir. İnsanlar bir şeyden nefret ettiklerinde, bu duygu bir zikir gibi dudaklarında döner; tekrarlanır, yankılanır, bir mantra haline gelir. Ancak bu zikrin ardında, nefreti besleyen nedenleri anlamaya yönelik bir çaba, bir sorgulama, bir bilgi kırıntısı bile nadiren bulunur. Nefret, akıl yürütmeyi esir alır ve insanı kendi sessizliğinin mahkûmu yapar.

Nefretin zikri, bir topluluğun korosuna dönüştüğünde daha da tehlikeli bir hal alır. İnsanlar, bir fikre, bir kişiye ya da bir topluma karşı nefretlerini yüksek sesle haykırırken, bu duygunun kökenlerini sorgulamaktan kaçınır. “Nefret ediyorum!” çığlığı, bir kimlik haline gelir; bir aidiyet, bir duruş. Ancak

Taşların Ardındaki Özgürlük: Hafifleyerek Yükselmek

Hazır bilgi, üzerindeki emanet elbise gibidir.
Üstünden kayıp düştüğünde saklanacak yer bulamazsın. pic.twitter.com/qDJ22aXH7P

— DeliMiDeli ˢᵉᵈᵃ ᴾᴱᴷᴳÖᶻ (@Mi_DeliMiDeli) August 20, 2017

Hayat, bir dağa tırmanış gibidir bazen. Zirveye ulaşmak için attığımız her adım, taşıdığımız yüklerle daha zor ya da daha kolay hale gelir. Ancak bu yükler yalnızca sırt çantalarımızdaki eşyalar değildir; çoğu zaman zihnimizde, kalbimizde, geçmişimizde biriken görünmez ağırlıklardır. Bu ağırlıklar, bir heykeltıraşın elindeki taş bloğunda gizlenmiş bir form gibi, bizi olduğumuzdan daha az görünür kılar. Oysa gerçek özgürlük, bu taşları bir bir düşürmekte, fazlalıkları bırakıp özümüze yaklaşmakta yatar.

Bir şehir meydanında, tel bir kafesin içine hapsedilmiş taşlarla oluşturulmuş bir insan

Ağustos Böcekleri

O hep özgürlüğe dalıp çıkar

Hiç gerçeklik taslamadan, sadece gerçeği arar...

Yok, acımalarınıza ihtiyacı!..

Herşeyinizin sahte olduğunu bilir.

Kendiniz için ördüğünüz kafesler beni hiç ilgilendirmez!.

Kendiniz için ördüğünüz kafesler beni hiç ilgilendirmez!.. Ben gerçeğe kanat açtım özgürce!.. Endişem, sizleri görmemezlikten gelerek ne kadar uçabilirim(?)..  Her yandasınız, her yerdesiniz. İster istemez çarpıyorum birinize.

Bazen, dokunmadan geçmek istemiyorum.. Küçük bir taş atıyorum, içinizde dalgalar oluşsun diye.. 

El ele tutuşup uçmamız mümkünken, hala uyuşuk uyuşuk ne beklersiniz  kafeste ? Bu inadınızda anlayamadığım bir mutluluğunuz olmalı!..

tamam. Yapılacak bir şey yok!.. benimde zamanım yok:( .. Gidiyorum, burnumu ona buna,  başımı belaya sokmaya.. Haksızlıklar karşısında yine yaralanmaya ..Durup, düşünmeye !.. Keşfedilmemişi keşfetmeye...

Sesim sizlerden zıt yönlere... Dalıp, çıkarım özgürlüğe..

Bebekler Özgürdür

Bir bebek!..

O zengin yada fakir değil... Müslüman yada hıristiyan da değil..
Onun tepkilerinden ve bakışlarından düşünüyor olduğunu farkedebiliriz. Ama bir amaç için bir şey elde etmek için düşündüğünü söyleyemeyiz... Üstün olmak yada olmamakla koşulllandırılmamıştır.

Bir bebek, üstünde oynanmamış orjinal tablo gibidir. Değerlidir...
Özünü koruyabilen herşey gibi çok değerlidir.

Seda Pekgöz