Özgüven mi, Tavır mı? İnce Çizginin Ötesinde

Özgüven mi, Tavır mı? İnce Çizginin Ötesinde

Bazı insanlar var, ağızlarından çıkan her kelime bir meydan okuma gibi. Ne nezaket tanıyorlar ne de karşısındakinin hislerini umursuyorlar. Söyledikleri kırıcı bir söz yüzünden ortam gerilse de omuz silkip, “Ben böyleyim!” diyor ve bunu özgüven sanıyorlar.

Peki, bu gerçekten özgüven mi, yoksa sadece kaba bir tavır mı? Bu iki kavram arasında öyle ince bir çizgi (bana göre oldukça kalın bir çizgi) var ki, bazen insan hangisinin ne olduğunu anlamakta zorlanıyor. Gelin, bu çizgide biraz gezinelim..

Özgüven, insanın kendi değerine inanması, kendini taşıyabilmesi demek. Bir odada konuşurken gözlerin yere değil, karşındakine bakması; fikrini söylemekten çekinmemen, ama bunu yaparken kimseyi ezmeye çalışmaman. Özgüven, “Ben buyum” derken, başkalarına “Sen bir hiçsin”

Kibrin Gölgesindeki İnsan

Kibir, insanın kendi değerini abartarak başkalarını küçümsemesi, kendini biricik ve üstün görmesi halidir. Bu, bir erdem gibi görünebilir ilk bakışta; çünkü kendine güvenmek, güçlü durmak çoğu zaman övülür. Ancak kibir, güvenin değil, güvensizliğin bir yansımasıdır; bir maske, bir savunma kalkanıdır.

Peki, neden kötü bir şeydir kibir? Ve neden kibirli insan, en çok kendine zarar verir?

Kibrin kötülüğü, onun insanı yalnızlaştıran, bağları koparan doğasından gelir. Kibirli insan, kendini diğerlerinden üstün gördüğü için empati kuramaz, anlamaya çalışmaz. Bu, dostlukların, sevginin ve