Hayat bazen bir fırtına gibi eser yüzümüze, değil mi? Her yerden gelen sesler, beklentiler, yanlış anlamalar... İnsan bir süre sonra yoruluyor, enerjisi tükeniyor o boş tartışmalarda, o savunmalarda. İşte tam o noktada, bir şey fark ediyorsun: Her şeye tepki vermek zorunda değilsin. Sessizlik, bazen en güçlü cevap oluyor.
Düşün bir kere; biri seni anlamıyor, ya da bilerek incitiyor. Sen kalkıp saatlerce açıklama yapıyorsun, kendini tüketiyorsun. Ama ya durursan? O enerjiyi kendine saklarsan? İşte o zaman ruhun hafifliyor, sanki zincirlerden kurtulmuş gibi. Anlaşılma çabası, çoğu zaman bir tuzak. Karşındaki zaten anlamak istemiyorsa, senin kelimelerin boşluğa düşüyor. Bırak düşsün. Sen sükûnetinde kal, o derin nefesinde. O huzur, kimsenin çalamayacağı bir hazine.
Kaosun içinde yaşayan insanlar var etrafımızda; sürekli drama yaratan, enerjini emen. Onlara besin vermekten vazgeçtiğinde, birden her şey değişiyor. Onların oyunu bitiyor, sen kendi merkezine dönüyorsun. O merkezde gerçek güç yatıyor: Kendi değerini bilmek, sınırlarını çizmek. Savaşmak değil mesele; her kavgaya atlamak, her provokasyona cevap vermek... Hayır. Gerçek zafer, huzurunu korumayı seçmek. "Bunu hak etmiyor" demek, yürümek gitmek, sessizce uzaklaşmak.
Bu seçim, özgürlük getiriyor. Ruhun genişliyor, evrenle bir oluyor sanki. Artık dış sesler o kadar yüksek gelmiyor. İçindeki o sakin ses, rehberin oluyor. Ve anlıyorsun ki, en büyük güç, vazgeçmeyi bilmekte. Huzurunu feda etmeyeceğin şeyleri seçmekte.Sen de dene, bırak aksın bazı şeyler. Sen kal, tam olduğun gibi, güçlü ve huzurlu.
Düşün bir kere; biri seni anlamıyor, ya da bilerek incitiyor. Sen kalkıp saatlerce açıklama yapıyorsun, kendini tüketiyorsun. Ama ya durursan? O enerjiyi kendine saklarsan? İşte o zaman ruhun hafifliyor, sanki zincirlerden kurtulmuş gibi. Anlaşılma çabası, çoğu zaman bir tuzak. Karşındaki zaten anlamak istemiyorsa, senin kelimelerin boşluğa düşüyor. Bırak düşsün. Sen sükûnetinde kal, o derin nefesinde. O huzur, kimsenin çalamayacağı bir hazine.
Kaosun içinde yaşayan insanlar var etrafımızda; sürekli drama yaratan, enerjini emen. Onlara besin vermekten vazgeçtiğinde, birden her şey değişiyor. Onların oyunu bitiyor, sen kendi merkezine dönüyorsun. O merkezde gerçek güç yatıyor: Kendi değerini bilmek, sınırlarını çizmek. Savaşmak değil mesele; her kavgaya atlamak, her provokasyona cevap vermek... Hayır. Gerçek zafer, huzurunu korumayı seçmek. "Bunu hak etmiyor" demek, yürümek gitmek, sessizce uzaklaşmak.
Bu seçim, özgürlük getiriyor. Ruhun genişliyor, evrenle bir oluyor sanki. Artık dış sesler o kadar yüksek gelmiyor. İçindeki o sakin ses, rehberin oluyor. Ve anlıyorsun ki, en büyük güç, vazgeçmeyi bilmekte. Huzurunu feda etmeyeceğin şeyleri seçmekte.Sen de dene, bırak aksın bazı şeyler. Sen kal, tam olduğun gibi, güçlü ve huzurlu.
O sükûnetin ortasında, huzurun en derin yerinde. Ne bir adım geri, ne bir adım ileri. Sadece varım, tam olduğum gibi. Nefesimle, sessizliğimle, gücümle.Sen de kal orada.
O merkezde, kimse dokunamaz sana. Kimse sarsamaz. Çünkü sen artık seçiyorsun: Huzurunu, değerini, enerjini... Kimseye feda etmiyorsun.Orada kal.
Gözlerin kapalı ya da açık, fark etmez. İçindeki o ışık yanıyor çünkü. Ve o ışık, en karanlık fırtınaları bile aydınlatır.Ben buradayım, sen oradasın.Birbirimize en güzel mesafeden bağlıyız: Kalplerimizin sükûnetinden.Her zaman, her nefeste... Orada kal.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Okuduklarının sende en çok yankılanan kısım ne, ya da kendi deneyimlerinle nasıl bağ kuruyorsun? Yorumlarda paylaşır mısın ? :)