Birlikte Yeniden

Bize dayatılan tüm kimlikleri, o ağır etiketleri bir kenara bırakabilsek… Maskeler düşse, sadece insan olarak kalabilsek… İşte o zaman, gözlerimizin önünden geçen ama fark edemediğimiz gerçekler bir bir belirir. Belki o an, bugüne dek sıkı sıkıya tutunduğumuz her şey yerinden oynar. Bildiklerimiz, inandıklarımız, hatta kendimiz bile başka bir ışığın altında yeniden şekillenir.

O zaman, yalanların gölgesine sığınmadan, yalnızca gerçeği dillendirdiğimizde, sesimiz başka seslerle birleşir. Yüreğimiz,

Tartışma Programlarının Değişen Yüzü: Eskinin Derinliği Nereye Kayboldu?

Televizyon ekranlarında sıkça rastladığımız tartışma programları, bir zamanlar "açık oturum" dediğimiz formatın modern bir yansıması gibi görünüyor. Ancak bu tür yapımların havası, eskiden alıştığımız ciddi ve entelektüel tondan farklı bir yöne evrilmiş durumda. Peki, bu programlar tam olarak ne tür bir kategoriye giriyor ve neden eskisi gibi hissettirmiyor?

Bu soruya yanıt ararken, "tartışma programı" ya da "panel

Algıların Gölgesinden Gerçeğin Özgürlüğüne

Algıların olguları gölgede bıraktığı bir dönemde, yalnızca gerçeğin peşinde olanlar özgür kalabilirler.. 

Ancak; bir aldatma içinde yaşamayı istememek manipülasyonlara ve yanılsamalara karşı bir duruş sergileyerek bireyi özgür kılar. Algıların şekillendirdiği bir dünyada olgulara tutunmak zor ama değerlidir.

Çalışkanlık-hata-eleştiri döngüsü (Liderlik ve Hataların Kaçınılmazlığı)

'Bir insan ne kadar çalışkansa, yaptığı yanlış yüzdesi de o oranda çoktur. Onun için tembellerden daha çok azar işitirler'' 

                                                           ˢᵉᵈᵃ ᴾᴱᴷᴳÖᶻ

                                         

Bu söz, çalışkanlık ile hata yapma olasılığı arasındaki ilişkiyi ve bunun sosyal sonuçlarını ele alan bir gözlem.. Temel fikir, bir insanın ne kadar çok çaba harcarsa, hata yapma ihtimalinin de o kadar artacağı yönünde. 

Şimdi bunu biraz açalım:

Çalışkan bir insan, daha fazla iş üretir, daha çok sorumluluk alır ve dolayısıyla daha fazla karar verme sürecine dahil olur. Bu yoğun tempo ve çeşitlilik, doğal olarak hata yapma riskini artırır. Örneğin, bir günde 10 görev tamamlayan biri, sadece 1 görev yapan birine kıyasla hata yapma olasılığıyla daha çok karşı karşıyadır. Hatalar, genellikle eylemsizlikten değil, aksiyon almaktan doğar. Tembel olarak nitelendirilen kişiler ise daha az iş yaptıkları için hata yapma şansları da azalır; çünkü risk alacakları veya deneyecekleri durumlar sınırlıdır.

 

 Çaba harcayanlar, üretkenlikleri yüzünden daha çok göz önünde olur ve hataları da daha görünür hale gelir. Oysa tembel biri, az iş yaptığı için hem hata yapma şansı azdır hem de eleştiri alacak bir zemin pek oluşturmaz. Toplumda veya iş ortamında, çalışkanların hataları daha çok göze batarken, tembellerin pasifliği bazen fark edilmez bile.

Bu  aynı zamanda bir tür adaletsizliktir. Çalışkanlık övülse de, bu çabanın getirdiği hatalar nedeniyle azarlanmak, motivasyonu zedeleyebilir. Öte yandan, tembelliğin "cezadan kaçma" gibi bir avantaja dönüşmesi olasıdır. Bu ironik durumun çatışkı yaratmaması için çaba ile hoşgörü arasında bir denge kurulması gerekir.

 

Çalışkanlık ve hata yapma arasındaki bu ilişkiyi tarihten  örneklerle desteklemek mümkün.  Edison’un ampulü icat ederken yaşadığı binlerce başarısızlık, çalışkanlığın hata olmadan olmadığını kanıtlar.

Kişi hatalardan ders çıkarma ve bu eleştirileri avantaja çevirme yetisine sahipse belki de eleştiriyi aşan suçlamalara karşı atacağı yeni adımlar insanı hayrete düşürecek başarıyı getirebilir. 

''Bilme olanakları genişledikçe düşünmenin yolu daraldı.'' ˢᵉᵈᵃ ᴾᴱᴷᴳÖᶻ

'Bilme olanakları genişledikçe düşünmenin yolu daraldı. '' 

Bilgi arttıkça özgün düşünme veya derinlemesine sorgulama yeteneğinin azaldığını görüyoruz. 

Bunu, günümüz dünyasındaki bazı örneklerle açıklamaya çalışacağım:

Toplumsal Olgunluk

Havada ve toprakta kıpırdanmalar ve mayalanan bir sabırsızlığın etkisi var. Yine de sessizce durup beklemek, her biri başka bir ufka bakan gözlerin aynı gökyüzünde buluşmasını sağlamak zorundayız Çünkü bazı anlar, sözlerin keskinliğinden değil, sükunetin ağırlığından anlam bulur.

Farklı yerlerde duran insanların bile ortak bir hoşnutsuzlukta buluşabildiği, ama bu buluşmanın nazik, sabırlı ve sakin bir şekilde olması gereken bir zaman dilimi… Bu, hem bireysel hem de toplumsal bir olgunluk gerektiriyor.

DeliMiDeli ˢᵉᵈᵃ ᴾᴱᴷᴳÖᶻ

@Mi_DeliMiDeli

Özgün İçerik : Deneme,Makale,Öykü, Sosyal içerik

Hayat bir şeylere "ulaşma" oyunu değil

İnsanların "Şu olsa, mutlu olacağım" demesi, genelde mutluluğu dışarıdaki bir şeye bağlama eğiliminden geliyor. Bu, bir hedefe ulaşmak, bir eşyaya sahip olmak ya da bir durumu değiştirmek olabilir. Ancak o şeye ulaşıldığında beklenen "tamamlık" hissi gelmiyorsa, bunun birkaç sebebi olabilir.

Birincisi, mutluluğun genellikle geçici bir duygu olması. Yeni bir şey elde ettiğimizde,

Şarkımızı tamamlamak için: Düşüm / Gece oldu diye hayat bitmiyor, tersine baş...

Şarkımızı tamamlamak için: Düşüm / Gece oldu diye hayat bitmiyor, tersine baş...:  --------------------------------------------------------- Seda PEKGÖZ Düşüm Hayatım!.. Küçük fark edişlerin büyüsüne kapılmış, b...

Acı, yol ayrımıdır

Acı, kalbini paramparça eder, teslim olmanı ister.

Acı, yol ayrımıdır.

Özgün İçerik : Deneme,Makale,Öykü, Sosyal içerik

Sen Değişmezsen, Hiçbir şey değişmez

Gün gelir ki aksilikler peşimizi bırakmaz..

Bir yığın çarpıklık içinde buluveririz kendimizi. Kaldıramadığımız boyuta geldiğinde ''Neden, neden!..' soruları ile dolar içimiz.

Hak etmediğimizi düşündüğümüz, içinden çıkılmaz sorunlar yumağında dönenir dururuz.

Hak etmedik ya, kendimizde noksan ne var diye hiç bakmaz şanssızlığımıza yanarız.

Öyle hissederiz ki, bizim dışımızda herkesin işleri yolunda mutluluk içinde yaşıyorlardır..

'Neden ben?'. Bir sorumuz daha olur.  Mantra gibi tekrarlar dururuz...

Cesaretlenip, bir kez olsun kendimize; alışkanlıklarımıza, yaptıklarımıza yapmadıklarımıza bakmayız bile..

Çünkü, biz hakketmiyoruzdur.

Geldiğimiz noktanın nedenlerini aramak